اغلب شهرهاى ایران کارگاه‌هاى سفالگرى وجود دارد که تعدادى از آنها مختص سفال‌هایى است که مورد مصرف محلى دارند. اما در بعضى دیگر از مناطق سفال‌هایى ساخته مى‌شود که به شهرهاى بزرگ منتقل شده و در فروشگاه‌ها به عموم عرضه مى‌شود. این سفال‌ها وجه مشخصه‌اى داشته و از یکدیگر متمایز مى‌باشند. این تمایز به‌علت ویژگى‌هاى خاص بومى و نقوش محلى هر ناحیه است . هنر سفالگری و سرامیک سازی در شهرضا پیشینه‌ای طولانی دارد و سالیان درازی است که شیوه ارتزاق برخی از مردمان این دیار است. این پدیده در این منطقه به شیوه خاص خود تکوین یافته به گونه‌ای که امروزه از ویژگی‌های منحصر به فردی برخوردار بوده و شهرضا نیز در کنار میبد و لالجین همدان دارای سبک خاص خود در سرامیک و سفال گشته‌است. 
شهرضا با دو نوع خاک کار مى‌کنند؛ یکى خاک رس منطقه و دیگر خاک سفید که از نقاط دیگر آورده مى‌شود. ظروف آبى شهرضا که منقوش است، نقش‌هایى به‌ رنگ سیاه با خطوط و طرح‌هایى ظریف شامل گل و برگ و تصویر ماهى و پرنده و حیوانات دیگر دارد که تمام ظروف را مى‌پوشاند. این اشیاء با خاک سفید ساخته مى‌شود. سفال هفت رنگ شهرضا نیز با خاک سفید ساخته مى‌شود که ابتدا سطح ظرف را با لایه‌اى از گل دوغاب سفید خالص‌تر مى‌پوشانند، بعد نقوش مختلف را با خطوط ظریف سیاه ترسیم کرد. سپس داخل نقش را با لعاب‌هاى رنگین متنوع پر مى‌کنند و بعد تمام بدنه را با لعاب بى‌رنگى مى‌پوشانند و مى‌پزند. نوع دیگرى از سفال نیز در شهرضا ساخته مى‌شود که بیشتر در اصفهان نقاشى مى‌شود و شبیه سفال هفت رنگ است. در این نوع فقط نقوش با لعاب هستند و زمینه بدون لعاب مى‌ماند ایجاد نقش بوسیله کنده‌کارى روى سفال نیمه‌خشک روش دیگرى است که در شهرضا به‌کار مى‌رود .